In 2010 organiseerde ik een reis naar Ladakh, ook wel ‘klein Tibet’ genoemd, in het noorden van India. Himalaya-gebied. Ik ging met mijn, toen nog kleine, kinderen alvast vooruit en we kwamen vrij snel in een noodtoestand terecht. Voor mij destijds één van de eerste overduidelijke tekenen van klimaatverandering.

Een wolkbreuk deed rivieren buiten oevers treden, wrikte losliggend gesteente los en door de daarop volgende lawines en modderstromen werden hele dorpen weggevaagd. Het ziekenhuis van hoofdstad Leh, het radiostation en ook het vliegveld, gelegen op meer dan 3000 meter hoogte, waren ernstig aangedaan.

Zulke regenval -met zulke gevolgen- was toen nog uniek voor de regio. Huizen kenden nauwelijks afvoersystemen voor regenwater. Dorpen en steden evenmin. Ladakh had dit nooit eerder nodig gehad en was niet op zoveel regen berekend.

In het luxe tentenkamp (yurts op een stenen basis met een eigen badkamertje eraan vast) bleken wij veilig: het terrein lag op een plateau waar de modderstromen zich een weg omheen baanden. We konden er niet weg maar hebben ons er een kleine week door de keukenvoorraden heen gegeten en gevoeld dat we veilig waren terwijl om ons heen de grootste verschrikkingen plaatsvonden.

Ons tentenkamp fungeerde ook als vluchtelingenkamp voor mensen uit omliggende dorpen die hun huizen waren kwijtgeraakt. Mijn kinderen (4 en 2 jaar oud) speelden er met zojuist ontheemde Ladakhi kinderen alsof er geen vuiltje aan de lucht was.

De reis die ik destijds organiseerde ging natuurlijk niet door en ik heb ‘m in de jaren daarna ook niet geprobeerd nieuw leven in te blazen.

Maar onlangs kwam ‘ie ter sprake, de voorgenomen groepsreis. In het Hindi-café: het groepje Hindi-cursisten dat iedere zaterdag online bijeen komt om met elkaar het Hindi te oefenen. We kregen zowaar zin om alsnog iets dergelijks te ondernemen. Een reis naar India. Hoewel dit keer met waarschijnlijk een grotere taalcomponent. Hindi-café op reis…

Ik deel hier wat tekst uit het foldertje dat ik in 2009 maakte en houd je op de hoogte van eventueel verdere en hernieuwde plannen.

Het idee: rustig reizen.  Ladakh, gebied in de Indiase Himalaya’s, zien zoals het voor de Ladakhi’s gedurende het grootste deel van het jaar is: niet overspoeld door toeristen. De Tibetaans-Boeddhistische sfeer proeven zoals dat in Tibet zelf niet meer zo goed en ontspannen kan. Daarbij steeds vrijblijvend leren. Over het bijzondere landschap, de geschiedenis en de cultuur van Ladakh Over Boeddhisme en Hindoeïsme.  En, voor wie wil: de dag beginnen als een asceet in de bergen: met –begeleide- yoga en/of meditatie.   Het programma kan op individuele basis uitgebreid worden met een korte of langere trekking in de Himalaya’s.  

mijn oudste zoon en een gevlucht vriendje, in het tentenkamp in Ladakh, vier dagen na de overstroming in 2010